လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာကျသွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဓားတစ်လက် ဒါမှမဟုတ် လက်နက်ဆန်းတွေ မလိုပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ အပြောချိုချိုနောက်ကွယ်က ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြံအစည်တစ်ခုနဲ့ သွေးအေးအေး ချောက်ချလိုက်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျင်လည်နေတဲ့ ဒီလူ့လောကကြီးထဲမှာ လူသုံးယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့ဟာ လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုထဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုထဲမှာ အတူတူ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြသူတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ကမ္ဘာကတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားလွန်းလှပါတယ်။
ပထမတစ်ယောက်ကတော့ မောင်နွေဦး။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ နာမည်အတိုင်းပါပဲ။
နွေဦးကာလရဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေပြေလိုမျိုး ရိုးသားဖြူစင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားတဲ့သူပါ။ အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်ရတဲ့ ဒီလူမှုကူညီရေး အဖွဲ့အစည်းကြီးထဲမှာ မောင်နွေဦးဟာ မိမိကိုယ်ကျိုးထက် တပါးသူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို အမြဲဦးစားပေးလေ့ရှိတယ်။
သူ့ရဲ့ နှိမ့်ချမှု၊ ဘုရားသခင့်အပေါ် ထားတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဟာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းကို နွေးထွေးမှု ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ နေ့ရက်တိုင်းကို ဆုတောင်းခြင်းနဲ့ စတင်ပြီး ရိုးသားခြင်းနဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့သူပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြူစင်တဲ့ အလင်းရောင်ရဲ့ ဘေးနားမှာတင် အမှောင်ဆုံး အဆိပ်ပင်တစ်ပင် ရှင်သန်ကြီးထွားနေခဲ့တာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။ အဲဒီအဆိပ်ပင်ကတော့ မောင်မိုးစင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မောင်မိုးစင်းဟာ မောင်နွေဦးနဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ညီအစ်ကိုလို ရင်းနှီးပြခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ မနာလိုစိတ်တွေ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တောက်လောင်နေခဲ့တယ်။
မောင်နွေဦးရဲ့ အောင်မြင်မှု၊ လူချစ်လူခင်ပေါမှု၊ အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရရှိမှုတွေကို ကြည့်ပြီး မောင်မိုးစင်းရဲ့ စိတ်အစုံဟာ ကောက်ကျစ်ယုတ်မာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်တော့ ပြုံးပြနေတတ်ပြီး နောက်ကွယ်မှာတော့ မောင်နွေဦးရဲ့ အမှားကိုပဲ ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ မြွေဟောက်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။
ပြီးတော့ တတိယမြောက် လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်၊ သူကတော့ မြင့်မိုး။ မြင့်မိုးကတော့ အပြောအဆို ညက်ညောပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ အင်မတန် ပါးနပ်တဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားက စကားလုံးတွေဟာ ပျားရည်လို ချိုမြိန်လွန်းလို့ ဘယ်သူမဆို သူ့ကို ယုံကြည်သွားတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ရာထူး၊ အာဏာနဲ့ အခွင့်အရေးကို ငမ်းငမ်းတက် မက်မောနေတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပါတယ်။
မြင့်မိုးအတွက်ကတော့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ရာထူးနေရာရဖို့က ပထမ၊ ကျန်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ သစ္စာတရားဆိုတာတွေကတော့ ဒုတိယပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ရာထူးတစ်ခု ရဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို နင်းခြေသွားဖို့ အသင့်ရှိနေတဲ့ သွေးအေးတဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက်ပါ။
မောင်နွေဦးဟာ သူတစ်ပါးကိုလည်း ကိုယ့်လိုပဲ ရိုးသားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာကြောင့် မောင်မိုးစင်းရဲ့ ရင်ထဲက ကောက်ကျစ်မှုတွေကို မရိပ်မိခဲ့သလို၊ မြင့်မိုးရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်က လှည့်ကွက်တွေကိုလည်း ဘယ်တုန်းကမှ သံသယမဝင်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ မောင်နွေဦးက တစ်ခါတလေ မောင်မိုးစင်းကို ကြည့်ပြီး
“မိုးစင်း... ငါတို့ ဒီပရောဂျက်ကို သေသေချာချာ လုပ်နိုင်ရင် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ မိသားစုတွေ အများကြီးကို ကူညီနိုင်မှာ” လို့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပရင်း ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီအခါ မောင်မိုးစင်းက
“ဒါပေါ့ နွေဦးရာ... မင်းရှိနေရင် အားလုံးအဆင်ပြေမှာပါ” လို့ နှုတ်က ပြောပေမဲ့၊ နောက်ကွယ်မှာတော့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး “မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ လူစွမ်းကောင်း ဖြစ်နေတော့မှာပေါ့” လို့ စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲနေခဲ့ပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ပဲ အေးချမ်းနေတဲ့ ရေပြင်အောက်မှာ အရှိန်ပြင်းတဲ့ ရေစီးသန်မှုတွေ စတင်လာပြီး၊ မောင်နွေဦး မသိလိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် မုန်တိုင်းကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း အစပျိုးလာပါတော့တယ်။
**************************
အချိန်တွေ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ရုံးချုပ်ကနေ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ “အုပ်ချုပ်ရေးဒါရိုက်တာ” ရာထူးအတွက် နေရာလွတ်တစ်ခုကို တရားဝင် ကြေညာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနေရာဟာ မြင့်မိုး တစ်ဘဝလုံး မက်မောခဲ့ရတဲ့၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အရယူမယ်လို့ ကြုံးဝါးထားတဲ့ နေရာမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ထဲက လူတိုင်း၊ အထက်လူကြီးတိုင်းက သိနေကြတယ်၊ အဲဒီနေရာနဲ့ အသင့်တော်ဆုံး၊ သန့်ရှင်းပြီး အများယုံကြည်မှုကို အရဆုံးက မောင်နွေဦး ဖြစ်နေတာကိုပေါ့။
ဒီအချက်ကပဲ မြင့်မိုးရဲ့ ရာထူးမက်တဲ့ စိတ်ကို မီးဟုန်းဟုန်း တောက်စေခဲ့သလို၊ မောင်နွေဦးကို အမြဲမနာလိုဖြစ်နေတဲ့ မောင်မိုးစင်းအတွက်လည်း အခွင့်ကောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အမှောင်ထုထဲမှာ ကောက်ကျစ်မှုနဲ့ ရာထူးမက်မှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြံအစည်ကြီးတစ်ခု မွေးဖွားလာပါတော့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ရုံးဆင်းချိန် လူခြေတိတ်သွားတဲ့ အချိန်မှာ မောင်မိုးစင်းဟာ မြင့်မိုးရဲ့ အခန်းထဲကို မသိမသာ ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။ မြင့်မိုးက စားပွဲခုံမှာ ထိုင်ရင်း သက်ပြင်းချနေတာကို မြင်တော့ မောင်မိုးစင်းက ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ စကားစလိုက်တယ်...
“မြင့်မိုး... မင်းဒီအတိုင်း သက်ပြင်းချနေရုံနဲ့တော့ အဲဒီဒါရိုက်တာနေရာက မင်းဆီ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အားလုံးက နွေဦးကိုပဲ မျက်စိကျနေကြတာ... မင်းသိတယ်မလား။”
မြင့်မိုးက မျက်မှောင်ကုပ်ပြီး မိုးစင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်...
“အေး... ငါလည်း သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နွေဦးက လူကြီးတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရထားတာ၊ သူ့မှာ ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ မရှိဘူး။ ငါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
မောင်မိုးစင်းက မြင့်မိုးနားကို ပိုကပ်သွားပြီး လေသံကို တိုးလိုက်တယ်...
“အပြစ်မရှိရင်လည်း ရှိအောင် လုပ်ရမှာပေါ့ မြင့်မိုး။ လူဆိုတာ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ဖြူစင်ဖြူစင်၊ နောက်ကွယ်မှာ အမှိုက်တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ လူတွေ ထင်သွားရင်ပဲ အဲဒီလူရဲ့ ဘဝက ပြီးပြီ။ ငါ့မှာ အကွက် ရှိတယ်။ မင်းသာ ငါ့ကို ကူညီရင် အဲဒီရာထူးက မင်းဆီ ရောက်ရုံတင်မကဘူး၊ နွေဦးဆိုတဲ့ကောင်ပါ လူ့လောကထဲမှာ ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေရမယ်။”
မြင့်မိုးဟာ အပြောချိုသူပီပီ အစပိုင်းမှာတော့ စိုးရိမ်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲက ရာထူးမက်မောမှုက သစ္စာတရားကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူက မိုးစင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး
“မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ... ငါ ဘာကူညီရမလဲ” လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတော့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မောင်နွေဦးကို ဘဝပျက်အောင်၊ လူရာမဝင်အောင် ချောက်ချဖို့ အမှောင်တွင်းထဲမှာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြပါတယ်။ ရက်စက်လွန်းတဲ့ ကောက်ကျစ်သူနဲ့ ရာထူးမက်သူတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ဟာ မောင်နွေဦးရဲ့ မသိနားမလည်မှုပေါ်မှာ အခြေခံပြီး တဖြည်းဖြည်း မြစ်ဖျားခံလာခဲ့ပါတော့တယ်။
**************************
မောင်မိုးစင်းဟာ ရက်စက်တဲ့ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေကို လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စတင်ပါတော့တယ်။ မောင်နွေဦးဟာ ဘဏ္ဍာရေးနဲ့ ဒေသတွင်း ကူညီရေး ရန်ပုံငွေတွေကို တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်နေရသူ ဖြစ်တာကြောင့်၊ မိုးစင်းဟာ နွေဦး မသိအောင် သူ့ရဲ့ ကွန်ပျူတာ စကားဝှက်တွေကို ခိုးယူဖို့ အကွက်ချပါတယ်။
တစ်ရက်မှာ နွေဦး နေ့လယ်စာစားဖို့ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ မိုးစင်းဟာ နွေဦးရဲ့ စားပွဲခုံမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆော့ဖ်ဝဲလ်တစ်ခုကို သုံးကာ စနစ်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။
သူဟာ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အရေးကြီးဆုံး နိုင်ငံတကာ အလှူရှင်တွေဆီက ရောက်လာတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေထဲကနေ အမြောက်အမြားကို တခြား ဘဏ်အကောင့်တစ်ခုထဲကို လွှဲပြောင်းပစ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအကောင့်ကတော့ မောင်မိုးစင်းကိုယ်တိုင် နွေဦးရဲ့ မှတ်ပုံတင်မိတ္တူနဲ့ လက်မှတ်အတုကို သုံးပြီး တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့တဲ့ အကောင့်တစ်ခု ဖြစ်နေအောင် စီစဉ်ခဲ့တာပါ။
ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ သူဟာ ဒစ်ဂျစ်တယ် အထောက်အထားတွေ၊ အီးမေးလ် ပေးပို့မှု မှတ်တမ်းတွေကိုပါ မောင်နွေဦးရဲ့ ကွန်ပျူတာ အိုင်ပီလိပ်စာ (IP Address) ကနေ ထွက်သွားသယောင် ဖြစ်အောင် နည်းပညာနဲ့ လှည့်စား ဖန်တီးခဲ့ပါတယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း မြင့်မိုးက သူ့ရဲ့ အပြောချိုတဲ့ အရည်အချင်းကို အဆိပ်အတောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သုံးစွဲပါတော့တယ်။ သူဟာ အထက်လူကြီးတွေ၊ ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့အခါတိုင်း မောင်နွေဦးအပေါ် သံသယအမှောင်ရိပ်တွေ ကျရောက်လာအောင် စကားလုံးတွေကို ပါးနပ်စွာ ဖြန့်ကြဲခဲ့ပါတယ်။
“ဒါရိုက်တာကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော်ကတော့ နွေဦးကို ညီအစ်ကိုလို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတလော သူကိုင်တွယ်နေတဲ့ စာရင်းတွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။ ပြီးတော့ သူက အပြင်မှာလည်း အသုံးအစွဲတွေ အင်မတန် ထွားလာတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖွဲ့အစည်းအတွက် စိုးရိမ်လို့ သတိပေးတာပါခင်ဗျာ။ လူကြီးမင်းတို့အနေနဲ့ စာရင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် ပြန်စစ်ကြည့်သင့်တယ် ထင်တယ်”
လို့ မြင့်မိုးက စေတနာရှင်ယောင်ဆောင်ကာ အထက်လူကြီးတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယမျိုးစေ့ကို အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးခဲ့ပါတယ်။
ထောင်ချောက်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျဉ်းမြောင်းလာခဲ့ပြီ။ မောင်နွေဦးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရင်း၊ သူ့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ရိုးရိုးသားသားပဲ နေ့ညမရှောင် ကြိုးစား ထမ်းဆောင်နေတုန်းပါ။
သူက မောင်မိုးစင်းကို အလုပ်အဆင်မပြေတဲ့အခါတိုင်း ငွေကြေးကူညီခဲ့ဖူးသလို၊ မြင့်မိုးကိုလည်း မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ရင်ဖွင့်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
“မိုးစင်း... ငါတို့ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်က ဘုရားသခင်ရဲ့ အလုပ်ပဲ။ ငါတို့ ရိုးသားဖို့ သိပ်လိုတယ်” လို့ နွေဦးက မိုးစင်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို မိုးစင်းက ရင်ထဲမှာ လှောင်ပြောင်နေခဲ့တယ်။
ထောင်ချောက်က ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေပြီး၊ မောင်နွေဦးရဲ့ လည်ပင်းကို စွပ်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
**************************
ဒီလိုနဲ့ပဲ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ နှစ်ပတ်လည် အထူးအစည်းအဝေး နေ့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့မှာ အုပ်ချုပ်ရေးဒါရိုက်တာ အသစ်ကို ကြေညာရမှာ ဖြစ်သလို၊ နိုင်ငံတကာက စာရင်းစစ်အဖွဲ့တွေလည်း ရောက်နေတဲ့ အချိန်ပေါ့။
အစည်းအဝေး ခန်းမကြီးအတွင်းမှာ လူစုံနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးဟာ မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ စာရွက်စာတမ်း အထုပ်ကြီးကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပါတယ်။
“မောင်နွေဦး... မင်းကို ငါတို့အားလုံးက အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါတို့ကို ဒီလို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး” လို့
ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ပြောလိုက်တဲ့အခါ မောင်နွေဦး တစ်ယောက် ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ဗျာ... ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်လို့လဲခင်ဗျာ” လို့ နွေဦးက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ မေးရှာတယ်။
မြင့်မိုးက အနားကို တိုးလာပြီး စိတ်မကောင်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်...
“နွေဦးရာ... မင်း မလိမ်ပါနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ ကွန်ပျူတာထဲကနေ လွှဲလိုက်တဲ့ ငွေစာရင်းတွေ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်အကောင့်ထဲကို ရောက်သွားတဲ့ ဒေါ်လာ သိန်းချီတဲ့ သက်သေတွေ အားလုံး ငါတို့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီ။ မင်း မတရား ရယူထားတဲ့ ဒီငွေတွေက ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေအတွက် ရန်ပုံငွေတွေလေကွာ... မင်း ရက်စက်လှချည်လား။”
မောင်နွေဦးဟာ မျက်စိရှေ့က ကွန်ပျူတာ စခရင်ပေါ်က ဒစ်ဂျစ်တယ် လမ်းကြောင်းတွေ၊ သူ့ရဲ့ လက်မှတ်အတုနဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့ပါတယ်။
“ဒါ... ဒါတွေဟာ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘာမှမသိပါဘူး ဘုရား။ ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည်ပြီး ပြောရဲပါတယ်” လို့
နွေဦးက မျက်ရည်တွေ ဝဲရင်း အားကိုးတကြီးနဲ့ ရှင်းပြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခိုင်မာလွန်းတဲ့ နည်းပညာ သက်သေတွေကြောင့် ဘယ်သူမှ သူ့စကားကို မယုံကြတော့ပါဘူး။
သူ အားကိုးတကြီးနဲ့ လှမ်းကြည့်မိတဲ့ မောင်မိုးစင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သရော်လှောင်ပြောင်မှုကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ မြင့်မိုးရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ဝမ်းနည်းချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ အဝတ်ခြုံထားတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရပါတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာတင် မောင်နွေဦး တစ်ယောက် သူ ချောက်ချခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူ့ကို ရာထူးကနေ ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ အဖွဲ့အစည်းကနေ အရှက်တကွဲ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။ ရိုးသားစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဘဝတစ်ခုလုံးဟာ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာတင် ပြာကျသွားခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အမှောင်ဆုံးအချိန်မှာပဲ၊ ကောက်ကျစ်သူ မောင်မိုးစင်းနဲ့ မြင့်မိုးတို့ သတိမထားမိလိုက်တဲ့ အမှားအယွင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။
မောင်မိုးစင်းဟာ မောင်နွေဦးရဲ့ ကွန်ပျူတာထဲကို ဒေတာတွေ လာရောက် ထည့်သွင်းပြီး စာရွက်စာတမ်းတွေကို ခိုးယူခဲ့တဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်တုန်းက၊ ရုံးခန်းရဲ့ သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်း အဖိုးအို တစ်ယောက် ကိစ္စတစ်ခုကြောင့် ရုံးခန်းဘက်ကို ပြန်လာခဲ့တာကို သူတို့ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြပါဘူး။
အဲဒီအဖိုးအိုဟာ မောင်မိုးစင်း နွေဦးရဲ့ ခုံမှာ ထိုင်ပြီး မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ကွန်ပျူတာထဲ တစ်ခုခု လုပ်နေတာကို ဖျတ်ခနဲ မြင်တွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ဘာမှ အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာပါ။
ဒါဟာ ဘုရားသခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုရဲ့ မျိုးစေ့ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မရိပ်မိခဲ့ကြပါဘူး။
**************************
အလုပ်ပြုတ်ပြီး သိက္ခာကျ၊ လမ်းမပေါ်ထွက်ရင်တောင် လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခြင်းကို ခံနေရတဲ့ မောင်နွေဦးဟာ သူ့ရဲ့ အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဒူးထောက်ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျခဲ့ရပါတယ်။
လောကဓံတရားဟာ သူ့အပေါ် အင်မတန် ရက်စက်လွန်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပြီး နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေမွခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဘုရားသခင်ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါဘူး။
သူဟာ ကျမ်းစာအုပ်ကို ရင်ဘတ်မှာ ဖက်ပြီး
“အို ဘုရားသခင်... အကျွန်ုပ်ဟာ လူတွေရဲ့ ရှေ့မှာ အပြစ်သား၊ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အဖြစ် စွပ်စွဲခံနေရပေမယ့် ကိုယ်တော်ဘုရား ရှေ့မှာတော့ ဖြူစင်ရိုးသားပါတယ်။ ကိုယ်တော့်ရဲ့ တရားသဖြင့် စီရင်ခြင်းကို အကျွန်ုပ် ယုံကြည်ပါတယ်။ အကျွန်ုပ်ကို ဒီမုန်တိုင်းထဲကနေ ကယ်တင်တော်မူပါ” လို့ပဲ နေ့ညမပြတ် ငိုကြွေးဆုတောင်းခဲ့တယ်။
သူဟာ မောင်မိုးစင်းနဲ့ မြင့်မိုးကို ကလဲ့စားချေဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး၊ အမုန်းတရားတွေကို ရင်ထဲမှာ မမွေးမြူခဲ့ဘူး။ စိတ်ဓာတ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ အချိန်နာရီကိုပဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပါတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ မောင်နွေဦး မရှိတော့တဲ့နောက်၊ မြင့်မိုးဟာ သူလိုချင်တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးဒါရိုက်တာ ရာထူးကြီးကို ဂုဏ်ယူဝံကြွားစွာနဲ့ ရရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဓမ္မနည်းနဲ့ ရလာတဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ ရေရှည် မခံပါဘူး။ မောင်မိုးစင်းဟာ မြင့်မိုး အာဏာရလာတဲ့အခါ သူ့ကို ပိုပြီး ငွေကြေးပေးဖို့၊ အခွင့်အရေးပေးဖို့ စတင် ခြိမ်းခြောက်လာပါတော့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ဒါရိုက်တာ ရုံးခန်းထဲမှာ မောင်မိုးစင်းက တံခါးပိတ်ပြီး မြင့်မိုးကို စားပွဲခုံပေါ် လက်ထောက်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်...
“မြင့်မိုး... မင်း ဒီဒါရိုက်တာကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေရတာ ငါ့ကြောင့်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ နွေဦးကို ချောက်ချခဲ့တဲ့ အထောက်အထားတွေ အကုန်လုံး ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိသေးတယ်။ မင်း ငါ့ကို အခု လိုချင်တဲ့ ရန်ပုံငွေတွေ ခွဲမပေးရင်... မင်းလည်း နွေဦးလို ဘဝပျက်သွားစေရမယ်။”
မြင့်မိုးဟာ အပြောချိုပေမယ့် ရာထူးမက်သူပီပီ မိမိရဲ့ အာဏာနဲ့ ရာထူးကို ထိပါးလာတဲ့ မောင်မိုးစင်းကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ပြင်းထန်စွာ မုန်းတီးလာခဲ့တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ သံသယတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ကြီးစိုးလာခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဓမ္မမဟာမိတ်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကြောင်းထလာခဲ့ပါပြီ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အချင်းချင်း မယုံကြည်နိုင်ကြတော့ဘဲ ဒေါသမီးတွေ ပေါက်ကွဲပြီး ရုံးခန်းထဲမှာတင် ပြင်းထန်စွာ အချေအတင် စကားများကြပါတော့တယ်။ မြင့်မိုးက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်တယ်...
“မိုးစင်း... မင်း ငါ့ကို လာမခြိမ်းခြောက်နဲ့။ နွေဦးကို ချောက်ချဖို့ အကြံပေးခဲ့တာ မင်းပဲလေကွာ။ ငါ့ကို အကုန် လွှဲချမလို့လား။”
မောင်မိုးစင်းကလည်း မလျှော့ဘဲ
“မင်း ရာထူးမက်လို့ ငါနဲ့ ပေါင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား မြင့်မိုး... အခုကျမှ မင်းက လူကောင်းလုပ်ချင်နေတာလား” ဆိုပြီး အော်ဟစ်ငြင်းခုံသံတွေဟာ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်အထိ လျှံထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းက ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်က သံသယတွေကို စုံစမ်းဖို့ ရောက်ရှိနေတဲ့ နိုင်ငံတကာ စာရင်းစစ်ချုပ်တွေနဲ့ အထက်လူကြီးတွေ၊ ပြီးတော့ စောစောက သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်း အဖိုးအိုတို့ဟာ ရုံးခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာ အဆင်သင့် ရောက်ရှိနေတဲ့ အချိန် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဒေါသတကြီး ဝန်ခံလိုက်တဲ့ စကားလုံးတိုင်းဟာ အပြင်က လူအားလုံးရဲ့ နားထဲကို အတိုင်းသား၊ မီးမောင်းထိုးပြသလို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
**************************
အမှောင်ထုဟာ အလင်းရောင်ကို ဘယ်တော့မှ မအနိုင်ယူနိုင်သလို၊ မတရားမှုဟာလည်း ရေရှည် ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ အချင်းချင်း ဖော်ကောင်လုပ်ရင်း ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ ပြီးတော့ သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်း အဖိုးအိုရဲ့
“အဲဒီညက မောင်မိုးစင်း နွေဦးရဲ့ ကွန်ပျူတာမှာ ခိုးလုပ်နေတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ပါတယ်” ဆိုတဲ့ သက်သေထွက်ဆိုချက်တွေကြောင့် အထက်လူကြီးတွေဟာ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ဒစ်ဂျစ်တယ် နည်းပညာရှင်တွေနဲ့ ပြန်လည် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အရေးပေါ် အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အိုင်တီပညာရှင်တွေက မောင်မိုးစင်း ဖျောက်ဖျက်ထားခဲ့တဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ် အထောက်အထား အကြွင်းအကျန်တွေ၊ အကောင့်အတု ဖွင့်လှစ်ခဲ့တဲ့ အိုင်ပီလိပ်စာ အစစ်အမှန်တွေကို သေသေချာချာ ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အခါမှာတော့ အမှန်တရားဟာ နေလိုလလို ထင်ရှားလာပါတော့တယ်။
မောင်နွေဦးဟာ လုံးဝ အပြစ်မရှိကြောင်း၊ သူဟာ ကောက်ကျစ်တဲ့ မောင်မိုးစင်းနဲ့ ရာထူးမက်တဲ့ မြင့်မိုးတို့ရဲ့ မတရား ချောက်ချခြင်းကို ခံခဲ့ရတဲ့ သားကောင်အစစ် ဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖွဲ့အစည်းလုံးက သိရှိသွားကြပါတယ်။
မောင်မိုးစင်းနဲ့ မြင့်မိုးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ဥပဒေအရ အရေးယူခြင်း ခံရပြီး ရာထူးကနေ အရှက်တကွဲ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရရုံတင်မက၊ သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှု၊ စာရွက်စာတမ်းအတု ပြုလုပ်မှုတွေအတွက် ထောင်ဒဏ်ပါ ကျခံရမယ့် အခြေအနေကို ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အပြောချိုပြီး ရာထူးမက်ခဲ့တဲ့ မြင့်မိုးလည်း ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး မြေခပြီး မျက်ရည်ကျခဲ့ရသလို၊ ကောက်ကျစ်ခဲ့တဲ့ မောင်မိုးစင်းလည်း သူတူးခဲ့တဲ့ ချောက်ထဲမှာ သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည် နစ်မွန်းသွားခဲ့ရပါတယ်။
အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေဟာ မောင်နွေဦးရဲ့ အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးအထိ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲလျက် တောင်းပန်ခဲ့ကြပါတယ်။
“မောင်နွေဦး... ငါတို့ မင်းအပေါ် မှားခဲ့တာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကို ငါတို့ အခုမှ သိရတော့တယ်” လို့ ပြောပြီး သူ့ကို အရင်ကထက် ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ ရာထူး၊ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေနဲ့အတူ အလုပ်ခွင်ထဲကို အောင်ပွဲခံသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြပါတယ်။ မောင်နွေဦးရဲ့ ဒူးထောက်ဆုတောင်းခြင်းတွေဟာ အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ဘဲ ဘုရားသခင်က သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို တစ်ကမ္ဘာလုံးရှေ့မှာ သက်သေထူပေးခဲ့ပါပြီ။
**************************
မောင်နွေဦးဟာ အလုပ်ခွင်ထဲကို ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာတဲ့ နေ့မှာ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အမုန်းတရားတွေ၊ ကလဲ့စားချေချင်တဲ့ မာနတွေ လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ အရင်အတိုင်းပဲ နှိမ့်ချစွာနဲ့ ရိုးရိုးသားသားပဲ အပြုံးချိုချိုနဲ့ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်နေခဲ့တယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက သူ့ကို ဝိုင်းမေးကြတယ်...
“မောင်နွေဦး... မင်းကို ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့၊ ဘဝပျက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေကို မမုန်းဘူးလား။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ လောကဓံမုန်တိုင်းကို ဘယ်လိုများ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တာလဲ။”
မောင်နွေဦးက ပြုံးပြီး ဆုတောင်းခြင်း အမူအရာနဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း လေးနက်တည်ငြိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်...
“လောကမှာ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ချောက်ချနိုင်ပေမယ့်၊ ကောင်းကင်ဘုံက ဘုရားသခင်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို သိနေတဲ့ ဘုရားသခင့်ရဲ့ မစခြင်း တန်ခိုးကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ကောက်ကျစ်မှုနဲ့ ရာထူးမက်မောမှုတွေဟာ အမှောင်ထုလိုပါပဲ။ သူတို့ဟာ ခေတ္တခဏတော့ ကြီးစိုးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အလင်းရောင် ပေါ်လာတဲ့အခါ အမှောင်ထုဟာ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားရတာ အမှန်တရားပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူတွေကို ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့လည်း သူတို့စိုက်ခဲ့တဲ့ အပင်ရဲ့ အသီးကို သူတို့ ပြန်ရိတ်သိမ်းသွားကြရပြီလေ။”
လောကကြီးမှာ မနာလိုစိတ်တွေ၊ အပြောချိုချိုနဲ့ ကောက်ကျစ်မှုတွေဟာ သင့်ကို ခေတ္တခဏ လဲပြိုအောင်၊ ဘဝပျက်အောင် လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သင်ဟာ မောင်နွေဦးလို ရိုးသားဖြူစင်မှုနဲ့အတူ မိမိရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းတရားမှာ ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်နေမယ်ဆိုရင်၊ တစ်နေ့မှာ သင့်အပေါ် ကျရောက်လာမယ့် ဘုရားသခင့်ရဲ့ မစခြင်းနဲ့ အမှန်တရားရဲ့ လက်တံဟာ သင့်ကို ပိုမို မြင့်မား၊ တောက်ပတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီကို မလွဲမသွေ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ... အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ပါ။
နာမတော်မြတ်၌
ဆယ်မြူရယ်စိုးလွင်
No comments:
Post a Comment
စာဖတ်သူအမြင်နှင့် အကြံပြုချက်များကို မြော်လင့်ကြိုဆိုပါသည်...