Sunday, February 14, 2010

ညဥ့္ယံလြန္ေသာ္ သို႔မဟုတ္ အာရံုဦးသို႔အေရာက္






စစ္မွန္ေသာ ယံုၾကည္ကိုးစားသက္ဝင္မႈတို႕သည္လည္း အလြဲထင္မွားခံရၿပီ ဟု သူနားလည္သည္။ သူ႕ကို ၿမင္သည္ႏွင့္ အဖြားအိမ္ေပၚက အေၿပးဆင္း လာၿပီး ေနာက္က်ယ္ေလာင္ အက္ကြဲစြာ ၾကိမ္းေမာင္းလိုက္၏။

    "နင္ . . . . . . နင္ အမ်ိဳးဖ်က္၊ သာသနာဖ်က္၊   ေခြးေလာက္မွ အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ မိန္းမ . . . ."
    "မ . . . .  မဟုတ္ဘူး အဖြား . . . . ."
    "နင့္ပါစပ္ပိတ္ထားစမ္း . . . . .ငါဘာမွ မၾကားခ်င္ဘူး"
ဟု အဖြား၏ မီးဝင္းဝင္းေတာက္ေနေသာ အၾကည့္က သူအားၿပာပင္ၿဖစ္ သြားေစမည့္ အလားမို႔ မ်က္ရည္ဝဲၿခင္းႏွင့္ အတူ၊သူအေမာဆို႔လုမတတ္။ ဘုရားရွင္ရယ္ကယ္မ ေတာ္မူပါဟူ၍ ရင္တြင္းၾကိတ္ဆုေတာင္းရံုမွတပါး သူ႔အဖို႔ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ၿပီ။
    ခႏၶာ၊စိတ္၊ ဝိညာဥ္ သံုးပါလံုးၿဖင့္ ခရစ္ေတာ္အား ဝန္ခံႏိုင္ၾကမည္လား ဟု သင္တန္းမွာ ဆရာေစာ ေမးစဥ္ကတည္းက ဒီလိုအၿဖစ္ကို ၾကံဳရမည္လို႔ေတာ့ တြက္ထားခဲ့သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဆရာေစာက ကံသံုးပါၿဖင့္ ၿပစ္မွားခဲ့ေသာ သူတို႔သည္ ကံသံုးပါးအားၿဖင့္သာ ခရစ္ေတာ္အားဝန္ခံၿခင္း ၿပဳရန္မွတပါးမရွိဟုအားေပး ေဝဌခ်က္အဆံုးတြင္ သူခရစ္ေတာ္အား အ ႀကြင္းမဲ့လက္ခံ ေခၚဖိတ္ခဲ့ေလသည္။
    "နင္ . . . . . . နင္ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ကို မၿပင္ေတာ့ဘူးလား"
    အဖြားကမ်က္ရည္ေတြကို လက္ႏွင့္သုတ္ရင္း ေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ၿဖင့္ ေမးစဥ္ ခိုင္မာေသာ သံဓိဌာန္ေၾကာင့္ သူမ်က္ႏွာတည္သြားရသည္။ အဖြားဒါကိုနားလည္သြားမည္မွာမလြဲ။ သူ႔ူလက္ကိုဖမ္းဆုပ္ လႈပ္ကိုင္၍ . . . . .
    " နင့္အဖြားငါဟာ  . . . . . .  ဘာလူမ်ိဳးလဲဆိုတာ သိေသးရဲ႕လား"
    အဖြားကစိုးရိမ္ဟန္ၿဖင့္ သူလက္ကို ကိုင္လႈပ္ေနဆဲ  .. . . . . သူအစြမ္းကုန္အိေၿႏၵဆည္ရသည္။ ေလာကရဲ႕ အပူဒုကၡတရားေတြအေပၚမွာ တမလြန္အတြက္ အပူကိုထပ္မဆင့္ ၿပီးေတာ့ ခရစ္ေတာ္အားၿငင္းပယ္ရန္လည္း ဆႏၵစြမ္းအားမရွိ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေမတၲာတရားတို႕က ရင္မွာ ေႏြးေထြးလံုၿခံဳမူကို ေပးေနၿမဲမို႔  . . . . .
    "အဖြား  . . . . .သမီးတို႕အတြက္ အၿပစ္ငရဲမွ လြတ္ေစဖို႔ ကိုယ္စားၿပဳအေသခံၿပီး . . . ရွင္ၿပန္ထေၿမာက္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဘုရားကို သမီးယံုၾကည္ကိုး ကြယ္ပါရေစ"
    ဟူ၍သာ ေၿဖရင္း  . . . . .အဖြားကို ေတာင္းပန္ေသာ အၾကည့္ၿဖင့္ ၾကည့္ရင္းအိမ္အေပၚသို႔ တက္ခဲ့ေလသည္။
    အေဖကအေၿခအေနအရပ္ကိုရင္ဆိုင္ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းရွိေသာသူပမာ ေတြေတြၾကီးရပ္က်န္ခဲ့ရင္း ဘာမွ မေမးရွာေပ။
    "ေအာင္မင္းနဲ႕ နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေစာေစာကမွ ၿပန္ထြက္သြားၾကတာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႕ထဲက ၿမန္မာဘာသာၿဖင့္ခရစ္ေတာ္ရဲ႕သက္ေသခံ မိႆဟာယမွာ Campaign နင္တက္ေနတာ၊ သူတို႔ လာမေၿပာရင္ ငါတို႔ဘာမွသိရမွာမဟုတ္ဘူး"
    အေဖက သာမန္အသြင္ၿဖင့္ ေၿပာေနေသာ္လည္း . . . . . သူရင္ကိုေတာ့ လိႈက္ဖိုကာ ရင္ပင္တုန္လာေလသည္။
    အိမ္ဦးခန္း၏ ေနရာတိုင္းမွာကား ေယရႈခရစ္ေတာ္ ကယ္တင္ရွင္ႏွင့္ ဆိုင္ေသာ အရာမ်ားကား တစိုးတစိမွ် မေတြ႕မၿမင္ႏိုင္ရပါတကား။
    ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ အိမ္မက္မက္ဖို႔ပင္ မထားႏွင့္ စိတ္ကူးၿဖင့္ပင္ မထင္မွတ္ခဲ့ေသာအၿဖစ္သည္ကား Backsliding  ပါဘဲ။ 
    အစပဌမေတာ့ သူဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့။
    "ကိုယ္ရပ္ကိုယ္ရြာမွာပဲ ေနရင္း၊ နင့္ဘုရားကို နင္ကိုးကြယ္ေပါ့ေအ . . . . မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမဲ့  . . . လူမႈေရးေလးအရေတာ့ ရပ္ရြာရဲ႕သာေရးနာေရးမွာေတာ့ အမ်ားနည္းတူလုပ္ရမွာေပါ့  . . . . "
    ေဆးလိပ္တိုကိုဖြာရင္း အဖြားရဲ႕ စကား မဆံုးခင္မွာပင္၊ အနီးမွာရွိေနၾကေသာေအာင္မင္း၊ ခင္ေဝ၊ သီတာ၊ စုစုတို႕ကသေဘာတူ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ေခါင္းေလး ေတြ႕ညိမ့္ရင္း  ခင္ေဝက  . . . . .
    "ညည္းစိတ္ထဲကဘုရားကို ယံုရင္ၿပီးတာပဲမဟုတ္လား . . . .ညည္းေယရႈဘုရားကို ယံုတာကယံု . . . . . ရပ္နဲ႔ရြာနဲ႔ေနတာကိုလည္း သတိရေပါ့ေအ"
    ေန႔စဥ္ၾကားေနရေသာ စကားေတြၾကားမွာ သူဘယ္လိုမွ ေၿပာပိုင္ခြင့္မရွိသည့္ပမာ အရာရာမွာ ယံုၾကည္ၿခင္း၌ မေအာင္ၿမင္ခဲ့ပါ။
    "ဥမၼာနင့္ၾကည့္ရတာ ဒီအေပါက္မ်ိဳးခဏခဏခ်ိဳးပံုေထာက္ေတာ့ နင္က နင့္ရဲ႕ေယရႈကို ငါ့ထက္ခ်စ္တယ္ေပါ့ -- ဟုတ္လား၊ ေအး ငါ့ရဲ႕ဆႏၵကေတာ့ လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ရွိသလို နင္လည္း ယံုၾကည္ရာကို ကိုးကြယ္ဘို႔ ငါမတားပါဘူး  . . . . တခုေတာ့ရွိတယ္ . . .  ငါတို႔ရဲ႔မဂၤလာပြဲမွာေတာ့ . . .  ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ    ဦးခ်ဝတ္ၿပဳရမွာပဲ ဥမၼာ၊ အဲလိုမဟုတ္ရင္ေတာ့"
    ဆက္မေတြးရဲေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ခ်စ္ရသူ၏ စကားမ်ားၿဖစ္ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္မွ ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ၿမင့္ထူးရဲ႕အေၿပာ  . . . .  ေအးအတူပူအမွ် တရပ္တည္းသားၿမင့္ထူး၊ အဖြားရဲ႕စီမံကိန္းမွာ သူႏွင့္ၿမင့္ထူး အနာဂါတ္အေရး။ ဒါေတြကိုဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ၿငင္းပယ္ႏိုင္မွာလဲ။
    သူကၿမင့္ထူး၏ မာေက်ာေသာ စကားရိုင္မ်ား ေနာက္ကြယ္မွ ခန္႔ထည္ေသာမ်က္ႏွာ၊ ဆူၿဖိဳးေမာက္ၾကြကာ လိႈင္းသဖြယ္ရွိလွသည့္ ရင္အုပ္ႏွင့္ ၾကြက္သားတို႕ကို လြမ္းေမာဖြယ္ေငးၾကည့္ရင္း စိတ္ကိုအၿမဲ ေပ်ာ္ဝင္ကာ လိုက္ေလ်ာခ်င္ေနခဲ့သူမဟုတ္ပါလား။    
    ဘယ္ေလာက္အထိသူလိုက္ေလ်ာခဲ့ရၿပီလည္း။ ပညာတ္ေတာ္ဆယ္ပါးရဲ႕တစ္မွေလးအထိေတာ့....အထည္ေဟာင္းေဆြးေဆြးမွာ သီထားတဲ့ အပ္ခ်ည္ေတြလို ုအပ္ေၾကာင္းထပ္ယံုမက အပ္ေၾကာင္းပင္ ထံုး၍ ေမာက္ေနခဲ့ပါၿပီ။
    "သမီးအခုလိုတိတ္တဆိတ္အိမ္က ထြက္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး၊ ေဖေဖတို႔ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႔မွာေပါ့ "
    မနက္အာရံုလင္းရဲ႕ ေရႊေရာင္ၿခည္သန္းခ်ိန္မွ ေဖေဖက Hand Bag ကို ကိုင္ကာရြာမွ ထြက္လာေတာ့ ဖြားဖြားရဲ႕ မ်က္ရည္ၾကားမွ လက္ၿပ ႏႈတ္ဆက္ၿခင္းကိုကား သူမေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါေလ။
    "ပြမ္ . . . . ပြမ္ . . . .  ပြမ္"
    "အားလံုးစံုတယ္ ဆရာေရ"
    ကေလးကားၾကီးဝင္မွ ခ်င္းေတာင္တန္းကားတန္းၾကီးက မႏၲေလးသို႕ ဦးတည္ရန္ ဘီးမ်ားစလိမ့္ခ်ိန္ . . . . 
    "သမီး  . . . . . သမီးဓမၼပညာေက်ာင္းကၿပီးရင္ေတာ့  ကံပုလဲရြာေလးမွာလာၿပီး သမီးရဲ႕ဘုရားကို ကိုးကြယ္ခြင့္ၿပဳသလို သမီး ေၿပာတဲ့ကယ္တင္ၿခင္း တရားေတြကို ၾကားေၿပာလွည့္ပါ
     . . ."
    ထိုကဲ့သို႔ ေဖေဖ့ရဲ႕ စကားသံတို႕က နားဝမွာ သာမက ရင္တြင္းမွာပင္ ပဲ့တင္လွ်က္  . . . .
           
နာမေတာ္ၿမတ္၌

Samuel Soe Lwin